Görülmeyen Çocuk: “Bak, Buradayım.”

Çocuklukta gözlerinin içine bakılıp da

“Seni görüyorum.” denmemiş bir ruh, yıllar geçse de aynayı dışarıda arar.

İçinde bir yer, hâlâ o ilk *“aferin”*i bekler. Eksik aynalanma, yetişkinlikte farklı maskelere bürünür: Kimi sosyal medyada sürekli fotoğraf paylaşır, kimi iş yerinde kendini ispat etmeye çalışır, kimi ilişkilerde hep ilgi bekler.

Hepsinin ortak dili aynıdır:

“Bak, buradayım. Beni gör.”

Çünkü bir zamanlar ne annesinin gözlerinde kendini bulabildi, ne de babasının sesinde yankılandı ismi. Ve şimdi, her başarı, her övgü, her bakış — geç kalmış bir çocukluk yankısının cevabıdır:

“Beni bu sefer fark edin.”

Kohut’un dediği gibi, insanın en temel ihtiyacı sevilmek değil, görülmektir. Çünkü görülmek, “varım” diyebilmenin ilk hâlidir. Ve belki de büyümek, artık o bakışı dışarıda aramayı bırakıp kendine dönüp diyebilmektir:

“Seni görüyorum.”